Okienkowanie redukuje przeciek widma transformaty przez redukcję amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Dokonuje się tego poprzez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, również na jego początku, jak również na końcu przedziału próbkowania, aby bez problemu zmierzał do pojedynczej wspólnej wartości. Istnieje wiele różnych kształtów okienek, które posiadają swoje własne plusy i minusy. Wybór właściwego okna uzależniony jest od zastosowań, niemniej jednak niezależnie od tego, które okienko zostanie dobrane, zawsze niweluje się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych DFT, w porównaniu z przeciekiem występującym dla okna prostokątnego. Okno Bartletta, Hamminga i Hanninga mają znacznie większe wyciszanie listków bocznych, ale szerokość ich listków zasadniczych jest znacznie większa, niż w przypadku okna prostokątnego. Im szerszy listek podstawowy, tym niższa jest rozdzielczość DFT. Największe tłumienie w paśmie zaporowym wykazuje okno Blackmana-Harrisa, ale ma ponadto jedną z największych szerokości listka zasadniczego. Całościowo można stwierdzić, że im większe osłabienie listków pobocznych, tym szerszy jest listek główny. Selekcja okna stanowi kompromis pomiędzy szerokością listka bocznego, wyciszeniem w paśmie zaporowym i szybkością wyciszenia listków bocznych wraz ze wzrostem częstotliwości. Okienko Kaisera posiada nastawialny czyli dobroć, dająca możliwość w pewnym zakresie zdobyć pewien kompromis.